Pieśń I o piekle („Słuchaj, grzeszniku, nakłoń ucha swego”) to fragment „Przeraźliwego echa trąby ostatecznej” Klemensa Bolesławiusza. Z kolei pieśń IV o śmierci pochodzi6 prawdopodobnie z „Refleksji duchowych” Karola Mikołaja Juniewicza.

Pieśń X o Sądzie „Nie próżność Boga, grzeszniku znieważał”, oraz II pogrzebowa o incipicie „Zmarły człowiecze, z tobą się żegnamy” to wiersze z „Pieśni nabożnych” Franciszka Karpińskiego. W Śpiewniku Pelplińskim zamieszczono większość tego zbioru. Pieśni przeznaczone były do użytku kościelnego, o czym pisze autor w liście do swego przyjaciela Michała Poczobuta, rektora Akademii Wileńskiej: „Za wiersze przysłane dziękuję; przyłączam moje pieśni dla pospólstwa, które tu zrobiłem i śpiewać je wkrótce w kościele będą”. Dalej czytamy: „Przeto zdałoby się, chcąc połączyć nabożeństwa nasze z pożytkiem, ażeby młodzież krajowa zamiast niektórych marnie poskładanych pieśni naszych, na codziennych nabożeństwach wybrane psalmy Dawidowe śpiewała; tym sposobem nie tylko by się do szanowania wielkiego Boga pobudzała, ale razem od dzieciństwa uczyłaby się wyrazów mocnych i wysokich, które by do dalszej wymowy prawdziwą drogę uściełały”.

Pieśń I o niebie „W niebie szczere rozkosze, a do tego wieczne” to fragment trenu XIX-tego Jana Kochanowskiego, którego utwory wykorzystano także w innych częściach śpiewnika.

więcej

Wejść na stronę: 1584 (Dziś: 2)